الدرسُ الثّانـى

درس دوم

 

إلهـﻰ ...! قد أسْلَمتُ مُنْذُ مدّةٍ                                خدايا مدتي است كه اسلام آورده ام

و لكنْ ... ما شاهَدْتُ حَبيبـﻰ...!                             ولي محبوبم را نديده ام

كَلَّمْتُ والِدَتـﻰ فـﻰ هذا الْموضوعِ...                        با مادرم در اين باره صحبت كردم

هـﻰ لاتَسْمَحُ...عجوزٌ...                                         او اجازه نمي دهد ... پير است ....

محتاجهٌ إلي الرِّعايةِ.                                           نيازبه توجه و مراقبت دارد

ولكن...                                                           ولي ...

ماذا أفْعَلُ؟! أتُساعِدُنـﻰ؟!                                  چه کار كنم ؟ آيا مرا كمك مي كني ؟!

ذاتَ ليلةٍ                                                          شبي

أمّاه! لقد نَفِدَصَبْرﻯ!                                          مادر جان صبرم تمام شده است!

 أنا مشتاقٌ لِزيارةِ الرَّسولِ (ص).                            من مشتاق ديدار رسول خدا(ص) هستم.

كيف أصْبِرُ علي فِراقِكَ؟!                                   چگونه بر دوري تو صبر كنم!

...لا...لا... أنا عجوزٌ... لا أقْدِرُ...!.                           .. نه ... نه ... من پير هستم ... نمي توانم ... !

لكن سأرْجِعُ قبلَ غروبِ الشَّمْسِ...                           ولي قبل از غروب خورشيد باز خواهم گشت

 أعاهِدُكِ!                                                           به تو قول مي دهم!

 

أمّا...! لابأسَ... حَسَناً...!                                      ولي ... عيبي ندارد ... بسيار خوب .

أنا بانْتِظاركَ قَبْلَ غروبِ الشَّمْسِ.                         من قبل از غروب خورشيد منتظرت هستم .

حتماً... حتماً... شُكراً جزيلاً يا أمّاه!                        حتماً ... حتماً ... خيلي متشكرم اي مادرجان!

فـﻰ الطَّريقِ                                                       در راه

كيف أشْكُرُ هذه النِّعمةَ؟!                                      چگونه شکراين نعمت گذارم؟

بعد ساعاتٍ أنا فـﻰ خدمةِ حَبيبـﻰ!                         بعد از چند ساعت من در خدمت محبوبم هستم!

أ يُمْكنُ...؟ يا أوَيسُ! هَلْ تُصَدِّقُ؟                          آيا ممكن است ...؟ اي اويس ! آيا باور مي كني؟

فَقَرُبَ "أويسٌ" مِنْ مدينةِ النَّبـﻰِّ (ص)...                  اويس به شهر پيامبر(ص) نزديك شد.

يا لَلسَّعادةِ! يا لَلسَّعادةِ!                                          چه سعادتي ! چه سعادتي!

و فـﻰ الْمدينةِ                                                        و در شهر

سِّيدﻯ! سيِّدﻯ! أين بَيْتُ النَّبـﻰِّ (ص)؟! أين...          آقا!آقا ... خانه پيامبر(ص) كجاست ؟ كجاست ...

هُناكَ, هناكَ...                                                    آنجا ،آنجا

آه... وَصَلْتُ... نِهايةُ الفِراقِ...!                                    آه ... رسيدم .... پايان جدايي ... !

طَرَقَ بابَ الْبَيْتِ.                                                       در خانه را زد .

عفواً, حبيبـﻰ!                                                          ببخشيد، محبوبم!

...أطْلُبُ زيارةَ حَبيبـﻰ رَسولِ اللّهِ (ص).                         مي خواهم محبوبم رسول خدا(ص) را ببینم

أهلاً و سهْلاً, تَفَضَّلْ.                                                 خوش آمديد.

لا... لا... أينَ... أينَ؟                                                   نه ... نه ... كجاست ... كجاست؟

هو سافَرَ إلي مكانٍ قَريبٍ,                                       او به جايي نزديك سفر كرده است ،

يَرجِعُ بَعْدَ قليلٍ إنْ شاءَاللّهُ.                                       ان شاءالله بعد از مدت كمي برمي گردد.

قَطَعْتُ هذه الْمسافةَ البعيدةَ لِزيارةِ حَبيبـﻰ.               اين مسافت دور را براي ديدار دوستم پيمودم.

والِدَتـﻰ؟!                                                           مادرم؟!

فَجَلَسَ علي الأرضِ قَلِقاً...                                        با نگران بر روي زمين نشست

 نَظَرَ إلي السَّماءِ, يُفَتِّشُ عَنْ مَوضِعِ الشَّمسِ......             به آسمان نگاه كرد به دنبال جاي خورشيد  مي گشت

اَلْوفاءُ بالعَهْدِ؟!                                                    وفاي به عهد؟!

نَهَضَ أويسٌ مِنْ مكانِه حزيناً                                 اويس با ناراحتي از جايش بر خاست

 و قالَ لِلصَّحابـﻰِّ:                                               وبه يارپيامبر گفت:

لا أقْدِرُ أكثَرَ مِنْ هذا !                                           بيشتر از اين نمي توانم!

 والِدَتـﻰ بانتظارﻯ...                                            مادرم منتظرم است .

بلِّغْ سَلامـﻰ إلي حَبيبـﻰ. ...                                   سلامم را به محبوبم برسان

و تَرَكَ الْمدينةَ.                                                  وشهر را ترك كرد .

رَجَعَ النَّبـﻰُّ (ص) مِنْ سَفَرِه...                                 پيامبر (ص) از سفرش بازگشت ...

إنِّـﻰ لَأجِدُ نَفَسَ الرَّحمانِ مِن جانبِ الْيَمَنِ!        به راستي كه من نفس خداي رحمان را از جانب يمن مي يابم !

تَفوحُ رائِحةُ الْجَنَّةِ مِن قِبَلِ "قَرَن"!                 بوي بهشت از سمت "قرن" پخش مي شود!

وَ بَعْدَ سِنينَ ...                                                 وسالها بعد ...

جاهَدَ أوَيْسٌ فـﻰ معركةِ صِفِّينَ                              اويس در جنگ صفّين جهاد كرد

و هو يُدافِعُ عن حبيبِ حَبيبه,                               و او از محبوب محبوبش دفاع مي كرد

فَوَقَعَ عَلَي الأرضِ شهيداً.                                    پس شهيد بر روي زمين افتاد.(شهید شد)

 هَنيئاً لكَ الشَّهادةُ يا أويسُ!                                 شهادت بر تو گوارا باد اي اويس .